Niels van der Wielen
‘Het klinkt misschien cliché, maar als zoiets gebeurt, kom je er pas achter wat echt belangrijk is in het leven’
Niels van der Wielen is opgegroeid op een melkveebedrijf aan de Jonkerstraat in Nistelrode. “Het was best druk met vier jongens, maar alles kon en mocht altijd. We hebben veel buiten gespeeld, gevoetbald en met de quad gereden. Bij ons thuis was altijd iedereen welkom.” Hij heeft een fijne jeugd gehad en geeft aan dat hij door de drukte van vroeger goed om kan gaan met een beetje chaos. Dat Niels van actie houdt, uit zich ook in zijn liefde voor sport: fitnessen, voetballen en snowboarden. Door een enkelblessure en een operatie aan deze enkel speelt Niels al een tijdje geen voetbal meer. Na de winterstop hoopt hij dit weer op te pakken. “Naast mijn liefde voor SCL, heb ik een nog grotere liefde voor Ajax. Met een groepje uit Loosbroek delen we een seizoenskaart en ongeveer één keer per maand ga ik naar een wedstrijd in de Johan Cruijff Arena. In seizoen 2018/2019 haalde Ajax de halve finale van de Champions League en ben ik als supporter meegeweest naar Athene, München en Madrid. De verloren thuiswedstrijd tegen Madrid werd goed gemaakt door een 1-4 overwinning in de return. Dat was echt de mooiste wedstrijd die ik ooit heb gezien.”
Doordeweeks werkt Niels als bedrijfsadviseur bij aaff. “Door heel Zuid-Nederland begeleid ik bedrijfsovernames en maak ik investeringsplannen bij agrarische bedrijven. Ik vind het leuk om samen met ondernemers vooruit te kijken. Wat is het toekomstperspectief? Hoe willen we een bedrijf overdragen aan de volgende generatie? Naast deze inhoudelijke begeleiding, vind ik ook het menselijke aspect heel interessant. Onderlinge relaties zijn vaak van invloed op de bedrijfsvoering.” Om als bedrijfsadviseur aan de slag te kunnen, heeft Niels na zijn middelbare school een opleiding aan de HAS afgerond. Tijdens zijn stageperiode is hij vier maanden naar Nieuw-Zeeland geweest. “Robin is de laatste maand daarheen gekomen en samen hebben we met een camper een prachtige roadtrip gemaakt.” Niels en Robin hebben al bijna vijftien jaar een relatie en de puberliefde van toen is in de loop der jaren uitgegroeid tot een hele sterke relatie. “We wonen nu samen aan de Donatusstraat in het voormalige huis van Jan en Truus den Dekker. In juni 2024 kregen we één week voor onze bruiloft, de sleutel en na de bruiloft zijn we meteen begonnen met verbouwen.”
In juni was het huis helemaal klaar, alleen de tuin zou nog gedaan worden maar dat kwam richting het einde van de zomer wel. Niels en Robin besloten in augustus een housewarming te organiseren om daarna voor de laatste keer met z’n tweetjes op vakantie te gaan. In november zou namelijk hun eerste kindje geboren worden. “Onze vakantie liep echter heel anders dan we voor ogen hadden. Op de dag dat we landden in Ibiza-stad, beviel Robin na ruim 25 weken van onze dochter Julie. Gelukkig waren we net op tijd in het ziekenhuis. Julie kreeg meteen de juiste zorg en kon diezelfde nacht nog worden overgevlogen naar een gespecialiseerd ziekenhuis in Palma de Mallorca. Het is moeilijk om je kindje alleen mee te laten gaan met een traumahelikopter, zeker als ze zo klein is.” Niels en Robin beseften echter dat ze geen keus hadden en dat dit het beste was voor hun dochter. De volgende dag konden ook zij zo snel mogelijk naar Mallorca vliegen.
“Er komt zo veel op je af, eigenlijk dringt het niet echt tot je door,” vertelt Niels. “Artsen vertelden ons dat we 24 uur per dag bij haar mochten zijn en dat er veel aandacht was voor de hechting tussen ouders en kind. Dit geeft hoop, maar de situatie blijft erg lastig. Als we in Nederland waren geweest, was de zorg niet beter geweest. De artsen en verpleegsters hebben ontzettend goed voor Julie en voor Robin en mij gezorgd. Toch ben je niet thuis, niet in je eigen veilige omgeving met vrienden en familie om je heen.” De communicatie in het ziekenhuis blijkt soms lastig te zijn. “Er is zeker een taalbarrière. Ook al spreken we allebei Engels, goed doorvragen over medische zaken is lastig.” Op de derde dag kwamen de ouders van Niels en de ouders van Robin naar Mallorca. “We hebben erg veel steun aan hen gehad en we zijn ook blij dat we Julie aan onze ouders konden laten zien. We zijn zo trots op haar, dat wil je graag met anderen delen.”
Snel na de geboorte was al duidelijk dat Julie een sterke meid was. Later werd dit alleen maar meer bevestigd door goede uitslagen van verschillende onderzoeken. “Dit heeft ervoor gezorgd dat we, ondanks de heftige situatie, heel erg van haar hebben genoten. Als ze bij ons lag, kwam ze helemaal tot rust, maar ze heeft ons ook laten zien dat ze best wel eigenwijs was,” lacht Niels. “We stelden onszelf er ook steeds meer op in dat we drie maanden in Mallorca zouden blijven. Hoe gek het ook klinkt, we hadden daar echt zin in en waren ervan overtuigd dat we haar uiteindelijk mee naar huis zouden nemen.” Op donderdag 28 augustus werden Niels en Robin ’s ochtends vroeg gebeld met de vraag of zij snel naar het ziekenhuis konden komen. “We verwachtten een kleine terugslag, maar toen we in het ziekenhuis waren merkten we snel dat de situatie erger was dan we gehoopt hadden. Julie bleek een bacteriële infectie te hebben, een ziekenhuisbacterie. Deze bacterie is resistent tegen antibiotica en hier was ze niet tegen opgewassen.” Julie is dezelfde avond in het bijzijn van Niels en Robin overleden.
Het heeft even geduurd voordat ze met Julie terug naar Nederland konden komen, een week om precies te zijn. “Toen we uiteindelijk thuis kwamen, werden we overvallen door de hoeveelheid bloemen en lieve kaarten. Het voelde meteen goed om weer thuis te zijn en onze vrienden en familie bij ons te hebben. We hebben erg veel steun aan hen gehad in deze weken en nu nog steeds.” Langzaam proberen Niels en Robin de draad weer op te pakken. Het ene moment gaat dat gemakkelijker dan het andere moment. “Het klinkt misschien cliché, maar als zoiets gebeurt, kom je er pas achter wat echt belangrijk is in het leven,” vertelt Niels. “We zijn natuurlijk onvoorstelbaar verdrietig, maar ook dankbaar. Julie heeft ons voor de eerste keer ouders gemaakt en zij zal altijd ons eerste kindje blijven. Hoe oud Robin en ik samen ook zullen worden, Julie blijft altijd onderdeel van ons gezin.”
Tekst: Chantal Kanters | Foto’s: Gido Boets