Sjan van Schaijk
“Ik ben altijd gewend geweest aan veel mannen om mij heen en misschien was ik daarom ook niet zo’n poppenmeisje!”
Sjan van Schaijk, meisjesnaam van Dijk, is hier niet geboren, maar woont wel al bijna 50 jaar met haar Ad op de Groeneveldsestraat, dus kunnen we haar gerust een Loosbroekse noemen!
Waar stond haar wieg dan wel? Sjan: “Ik ben op 15 augustus 1949 in Mierlo geboren, als vijfde kind in een gezin met verder alleen jongens. Vier jaar na mij kwam er nog een vijfde broertje bij, dus ik ben altijd gewend geweest aan veel mannen om mij heen en misschien was ik daarom ook niet zo’n poppenmeisje!” Hoe kwam ze dan in Loosbroek terecht? Sjan vertelt: “Daar woonde een broer van mijn schoonvader, dus een oom van Ad. Ad was enig kind en had al wel een paar keer verkering gehad, maar dat werd steeds niks, dus toen zei die oom tegen hem: ik weet nog wel een leuk meidje voor jou, maar ze woont wel in Mierlo. Zodoende zijn we bij elkaar gekomen.”
Snel trouwen
De verkering van Sjan en Ad duurde niet lang: maar 13 maanden en dat was niet omdat het uit ging! Er moest getrouwd worden, liefst snel en dat was ook weer niet omdat het ‘een moetje’ was, maar om een hele praktische reden: Ad woonde met zijn vader alleen hier in Loosbroek en die twee mannen hadden dringend een vrouw nodig! Sjan vertelt: “Warm eten hadden ze bijna nooit gezien of gehad! Het was dat de Loosbroekse mevrouw Stekelenburg toentertijd wel eens een pan soep bracht, maar anders was het niks als brood voor die mannen. Want tja: ze werkten allebei hele dagen, Ad in de confectie in Dinther en zijn vader bij de gemeente dus een huishouden voeren daar nog naast, daar hadden ze mij voor nodig!”
De winkelruiten
Sjan wist wel hoe ze voor mannen moest zorgen: haar moeder was vaak ziek en met vijf broers en een boerderij met twaalf koeien, voor die tijd een heel aantal, zeker omdat er nog geen machines aan te pas kwamen, waren de handen van Sjan al vroeg en veel uit de mouwen! Toch heeft ze ook veel buitenshuis gewerkt: toen ze 12 jaar oud was begon ze na de huishoudschool al bij een gezin in Geldrop. Sjan: “Ik ben na een aantal adressen gezinszorg bij juwelier Stoks in Helmond gaan werken, de winkel(ruiten) schoon houden, koffie zetten voor het personeel en andere werkzaamheden, dat was een fijn baantje! Helaas werd mijn moeder opgenomen in het ziekenhuis en moest ik stoppen. Later ben ik nog bij de Hema in Helmond begonnen.”
Even doorgewerkt
Maar toen kwam Ad op haar pad: “Na mijn trouwen moest ik van mijn schoonvader stoppen met werken, want hij vond het veel te ver: Helmond! Terwijl het maar een stukske is!” Sjan kijkt nog oprecht verongelijkt en vervolgt: “Bovendien zei hij altijd: we komen er toch wel. Maar ik had graag nog even doorgewerkt want het duurde nog ruim een jaar voor ik zwanger werd.” Sjan en Ad kregen twee zoons: Gerard (47) en Cor (45), en later ook twee kleinkinderen, Lisa (11) en Daan (9). Als hobby’s had Sjan vroeger sport en zingen. Ze heeft 12 ½ jaar bij het koor in Mierlo gezongen en in Loosbroek nog een aantal jaren bij het gemengd koor samen met Ad.
PSV als favoriet
Sjan: “Ik kom uit een echte voetbalfamilie en ik heb zelf ook gevoetbald. Mijn vader zat in het bestuur van de plaatselijke club en we hebben er heel lang de shirtjes van gewassen. Nu volg ik het voetbal graag op televisie met PSV als favoriet!” Haar gezondheid is wel een dingetje. “Ik heb al meer dan 40 jaar suikerziekte, sinds de geboorte van Cor en moet daar altijd rekening mee houden. Verder ben ik op mijn schouder gevallen in 2008, op vier plaatsen gebroken, het kon niet slechter volgens de dokter. Daar heb ik nog elke dag last van en daarom ook komt de thuiszorg. Mijn ogen zijn ook niet alles, vaak aan geopereerd, dus lezen of naaien zit er voor mij niet in.”
Altijd heimwee
Gelukkig is er de dagbesteding bij de Laverhof, waar Sjan inmiddels 4 dagen per week terecht kan, en waar ze het naar haar zin heeft. “We doen er van alles: gym, geheugenspelletjes. Ik verheug me er altijd op, zeker in de winter als de dagen korter worden.” Vakantie is niets voor Sjan: ”Ik ben een paar keer met de Zonnebloem meegeweest, maar ik kreeg altijd heimwee, werd er letterlijk ziek van. Met het gezin gingen we ook niet op vakantie, dat zit er bij ons gewoon niet in.“ Doet ze wel eens een spelletje? Sjan knikt: “In de winter jokeren we graag. Bij ons thuis vroeger op zondagmorgen na de mis kwamen de kinderen uit de buurt bij ons rikken en toepen, dus ik ben met het kaarten wel opgegroeid.” Helaas laat het korte termijn geheugen haar ook steeds meer in de steek en is een lichte vorm van dementie vastgesteld. “Maar ik kan het nog goed vertellen hoor! Tenminste dat zeggen ze allemaal!” Sjan kan er gelukkig nog om lachen.
Tekst: Mieke Bossers | Foto: Wim Roefs