Susan Leenheers
‘De spelregels van de ruilkast? Die zijn er niet!’
Susanne Leenheers (35) woont met haar man Bram en hun kinderen Wouter, Bob en Tijs aan de Dorpsstraat 86a, de witte boerderij, het deel met de ruilkast voor de deur.
“Ik ben opgegroeid in Den Bosch en woonde hiervoor in Rosmalen,” vertelt Susanne, die werkt als cliëntondersteuner. “Een soort ANWB in de zorg,” legt ze uit. “Intussen wonen we alweer zo’n vier jaar in Loosbroek en het is heerlijk. Ons huis, ook al zitten we nog in een verbouwing, maar vooral de rust in het dorp, het warme welkom en de fijne buren. Mijn moeder woont al 65 jaar in een wijk in Den Bosch en haalt hier af en toe onze kinderen van school. Ze kent hier nu al meer mensen dan in haar eigen wijk. Dat zegt toch genoeg? Mensen zijn oprecht betrokken en maken een praatje. Zelf zit ik in het bestuur van de buurtvereniging ’t Leegend. Ik vind het een actief dorp; neem nou De Slimste Mens, dat is echt leuk.”
Oud ledikant
Vanuit de keuken kijk je honderden meters ver het groen in, waar in de einder het ‘Nisseroise bos’ ligt. Een buizerd vliegt rakelings langs hun tuin, waar ook de kinderen met een hut aan een verbouwing bezig lijken. Buiten leunt nog een steiger tegen de muur. “De verbouwing beslaat wat meer tijd dan verwacht. Mijn man doet zoveel mogelijk zelf en het zat wat tegen. Het huis bleek niet stabiel. De vloerbalken hingen aan de vloerdelen in plaats van andersom. Het dak leek zelfs even op instorten te staan. Toen ik hoogzwanger was van Tijs, keken we vanuit de keuken zo boven tegen de dakpannen aan. Maar die klus is geklaard en langzaam wordt het elke dag mooier. Het enige wat echt al af is, is het huisje aan de straat,” lacht ze. Een huisje dat haar man maakte van een oud ledikant van een overbuurmeisje.
Tomatenplanten
Naast een pittige baan, haar gezin en de verbouwing heeft Susanne namelijk nog tijd om wat te delen. Letterlijk. “We hadden van de zomer tomatenplanten over; die legden we aan de straat op een tafeltje. Gratis. Die gingen vlot weg. Soms lieten mensen zelfs een paar euro achter, al gaat het ons daar zeker niet om.
‘In Rosmalen en op vakanties zag ik vaak ruilkasten. Dat wilde ik ook.’’
En zo kreeg ik met Moederdag de kast van mijn kinderen. Een kast met boeken en tijdschriften – van Margriet tot Linda – had ik al, en nu dus ook een met speelgoed.” En de spelregels? Die zijn er niet. Iets brengen mag, ruilen mag, en alleen iets meenemen mag ook. Het gaat de familie erom dat dingen een tweede kans krijgen. Een duurzame actie dus. “En we hebben er gewoon de schurft aan om dingen weg te gooien,” vult Bram aan. Waarvan akte.
Tekst: Mathieu Bosch | Foto: Maddelon Dekkers