Bij Familie van Heck
‘Honderdvijftig eieren bakken, dat is echt het hoogtepunt van carnaval’
Al tien jaar worden er aan de Dorpsstraat 30 bij de familie Van Heck eieren gebakken met carnaval, en niet zo’n beetje ook. Op de zaterdagavond, of beter gezegd zondagmorgen, gaan er zo’n honderdvijftig eieren doorheen.
Het begon zo’n tien jaar geleden met een paar mannen uit de buurt, weet Yvonne van Heck. “Patrick van Driel was een van de eersten. Ik ben er vrouwen bij gaan vragen voor de gezelligheid, en Josine van Santvoort ging daarop in en kwam samen met Guido van Menzel. Het duurde niet lang of het gehele Kreugebestuur volgde. Maar het clubje groeide pas echt snel toen ook de A’s van het korfbal aansloten. En deze groep werd om de twee jaar groter door weer nieuwe A’s en daarop weer de volgende lichting. Ook de vriendengroepen van onze vier kinderen werden oud genoeg om te komen en zo volgden er nog meer leeftijdsgroepen. Maar ook steeds meer van onze vrienden, kennissen en buurtgenoten sloten aan en namen weer andere kennissen mee. Sommige jeugd komt ook netjes vragen of hun buitendorpse vrienden ook mogen komen.
Heel veel broodjes
Het is eigenlijk gewoon open huis. We hebben geen deurbeleid, iedereen is welkom. Jong en oud en soms zijn er zelfs hele gezinnen binnen. Dat is erg leuk. Het is een zoete inval geworden en meestal weet ik niet wie iedereen is, maar er is altijd wel ergens een link. We gaan eerst allemaal naar de verlichte optocht, dan naar het Lichtjesbal bij Kerkzicht en na sluitingstijd, zo rond half drie, doe ik nog een rondje om mensen uit te nodigen en komt het bij ons ‘op de eier’. Vaak gaat Gert-Jan al iets vooruit om de deur te openen en dan heeft hij alvast een eitje voordat de drukte van de after begint.” Inmiddels is huize Van Heck één keer per jaar een soort nachtelijke snackbar geworden. “We bakken naast eieren ook frikandellen, kaassoufflés (op verzoek) en zorgen voor knakworsten en heel veel broodjes. En nee, dat gaat niet altijd netjes met mes en vork, maar dat hoeft ook niet. In het begin waren er nog borden en was er ook nog boter, ham en kaas, maar daar zijn we op een gegeven moment mee gestopt. Nee gewoon een broodje of snee brood met een gebakken eitje en klaar.
Boswandeling en bier
Het is allemaal goed op die avond; het is altijd één groot feest. Een verbindende avond, eigenlijk precies zoals carnaval bedoeld is. Gezelligheid staat voorop: er is wat muziek, samen zijn, soms een polonaise en vooral heel veel lol. Natuurlijk is er ook drank. Koffie uiteraard, maar vooral veel Boswandeling, Schrobbeler, Passoa en bier. En fris natuurlijk, maar daar komen ze niet voor,” lacht ze. “Soms brengen mensen wat mee, en De Kreuge (met de vaste eier-eters) zorgt ook altijd voor een pakketje. Maar voor ons is het vooral een cadeautje dat er elk jaar weer zoveel carnavalsvierders uit het dorp bij ons een eitje komen eten.” Een van de hoogtepunten was toch wel de avond met een Loosbroekse Prins en zijn gevolg aan tafel. “Vooral aan Prins Guido hebben we goede herinneringen,” knipogen de dames.
Het anti-katerrecept
e geroutineerde eierenbakkers zijn Astrid Francken en Marga van Zutphen, de eierenbakkers van het eerste uur. Twee doorgewinterde carnavalsvierders die de zaterdagavond het hoofd koel houden om het halve dorp van eten te voorzien. En dat doen ze met liefde. “Het is voor de bezoekers natuurlijk mooi meegenomen dat het niet alleen de honger stilt, maar ook nog eens hét perfecte anti-katerrecept voor carnaval is! En we gaan dan ook door tot iedereen voorzien is. Soms tot het buiten weer bijna licht wordt. Rond vijf uur, soms half zes, houden we ermee op. Dan roept Yvonne een keer dat het mooi is geweest. Vaak is het dan mensen wakker maken die liggen te slapen op de bank, naar buiten duwen en uitleggen welke kant ze ongeveer op moeten.”
Verschillende generaties
Yvonne koestert haar feestje. “Ach, het is eigenlijk een uit de hand gelopen feestje/traditie. En vanzelfsprekend zetten ze ons huis dan een beetje op z’n kop, ruikt het de dag erna flink naar bier en is de vloer niet meer zichtbaar, maar dat hoort erbij en is niet erg, want we kijken toch al een tijdje uit naar de verbouwing. Veel kan er niet kapot. Er is in al die jaren nooit iets vervelends gebeurd. Een keer sloot een dronken Pool aan, maar ook dat is keurig opgelost. Een andere keer kwam een broodnuchtere beveiliger van Kerkzicht mee; die keek z’n ogen uit. Het is ook echt bijzonder. Het hele huis zit vol: van de kamer tot de keuken, de bijkeuken en de garage. Overal zitten groepjes van verschillende generaties te eten, te drinken, te dansen of te kletsen. Ik vind het geweldig, echt fantastisch. Voor mij is het echt het hoogtepunt van de carnaval.”
Tekst: Mathieu Bosch | Foto: Wim Roefs