Sjef Konings
‘We hebben een hele goeie buurt, helpen elkaar altijd als er iets is. Wat wil een mens nog meer?’
In het buitengebied van Loosbroek is een kleine zijstraat van de Nistelrodesedijk, je zou hem zomaar kunnen missen: de Houtstraat. Daar op huisnummer 2, waar eerst een boerderij pal aan de weg stond en Sjef Konings in 1956 werd geboren, woont hij nu in het door hem gebouwde huis dat met een ruime oprit en een mooi aangelegde en bijgehouden voortuin wat verder van de straat af staat. Sjef legt uit: “De oorspronkelijke boerderij is door mijn opa gebouwd in 1881. Mijn ouders, Adrianus Konings en Anna Konings-van Stiphout hebben er ook hun hele leven gewoond. We waren met vijf kinderen thuis: ik, mijn oudste broer Bert, de tweeling Sjan en Jan en de jongste Mari. Mijn vader had koeien, varkens en wat kippen en een stuk grond waar aardappelen of maïs op verbouwd werden.”
Lagere school
Sjef is altijd bij zijn ouders blijven wonen: “In 2004 heb ik een vergunning aangevraagd om de boerderij te verbouwen en er twee woningen van te maken, maar dat ging niet door. Daar kreeg ik geen toestemming voor. Toen vatte ik het plan op om er een geheel nieuw huis te zetten en dat is uiteindelijk wel gelukt.” Na het overlijden van beide ouders heeft Sjef alles overgenomen maar is nooit echt meer gaan boeren. Sjef vertelt: “Ik zat in Loosbroek op de lagere school en daarna ging ik naar de LTS in Veghel. Na drie jaar ben ik al in de stalbouw gaan werken bij Van Gerwen, maar wel met nog eens drie jaar een dag in de week naar school in Den Bosch. Tussendoor heb ik nog anderhalf jaar in het leger gezeten.” Sjef werkte in de buitendienst en dat was niet altijd even veilig: “We stonden op ladders van elf, twaalf meter hoog, er waren nog geen hoogwerkers. Daar moest je wel aan wennen. In Lelystad waren we eens een toren van 130 meter hoog aan het bouwen en bovenin kon die wel twee meter op en neer bewegen, dus af en toe was het echt spannend!”
Op de kraan
In 1982 is Sjef in Schaijk begonnen in het grondwerk, bij het bedrijf Toonen dat veel deed voor de gemeenten en de provincie: “Ook daar was het af en toe gevaarlijk werken: lijnen trekken op snelwegen bijvoorbeeld.” Toen werd het in 1985 ‘op de kraan’ bij de firma Dijkhoff in Heeswijk en daar is Sjef maar liefst 38 jaar naar volle tevredenheid blijven werken: “Ik heb het bij Dijkhoff altijd naar mijn zin gehad: goede werkgever, fijne mensen, leuke personeelsfeesten, we werden prima verzorgd. Ik ben er ook altijd blijven leren want als er bijvoorbeeld een karwei van het Waterschap werd aangenomen dan was het belangrijk dat de uitvoerende mensen er ook iets van wisten.”
Winterdag
Sjef is nooit getrouwd maar heeft al bijna 23 jaar een lieve vriendin, die in Liempde woont: “We latten en dat gaat prima. Ze is weduwe en heeft drie kinderen en zes kleinkinderen die hier ook regelmatig over de vloer komen.” De binding met Loosbroek is niet heel groot: “Wij waren meer op Dinther gericht, daar ken ik meer mensen. De lui met wie ik op school heb gezeten ken ik nog wel.” Er schieten Sjef leuke jeugdherinneringen te binnen: “We hadden altijd veel contact met de kinderen van Langenhuizen. Ze waren van dezelfde leeftijd, we kwamen iedere dag bij elkaar over de vloer, mochten altijd mee-eten net waar we waren en gingen gezamenlijk te voet of met de fiets naar school over de toen nog vaak onverharde wegen. In de winterdag, als het echt koud was, bracht vader Langenhuizen ons naar school met de tractor met zo’n laadbak achterop. Wie mee wilde sprong in de bak.”
Tevredenheid
Een van de hobby’s van Sjef is motorrijden. “Ik heb nog steeds een Honda in de schuur staan, maar ik rijd niet zoveel meer als vroeger, ook omdat veel van mijn maten er mee zijn opgehouden. We reden voorheen ook naar het buitenland, bijvoorbeeld Luxemburg en we bezochten samen de zijspancross en de TT in Assen. Motorsport en autoraces zijn ook de enige dingen die ik volg op tv. Alleen als mijn vriendin er is kijk ik ooit mee naar een film maar ik geef er zelf niet zo heel veul om.” Of Sjef veel leest? “De krant en de Dorus wel, maar een boek? Nou nee. Nooit aan begonnen. Ik ben liever bezig. Toen ik net met pensioen was belde Dijkhoff ooit nog wel eens met een klusje hier of daar. Op de kraan wilde ik niet meer, maar in de werkplaats, beetje lassen bijvoorbeeld; daar was ik nog wel voor te porren.” Sjef is bescheiden, woont op zijn plek en straalt tevredenheid uit: “We hebben het hier thuis altijd goed gehad, en nog, want mijn broers en zus komen regelmatig langs. We hebben ook een hele goeie buurt, helpen elkaar altijd als er iets is. Wat wil een mens nog meer?”
Tekst: Mieke Bossers | Foto’s: Wim Roefs