Eduard van den Akker
‘12 AMBACHTEN MAAR GEEN 13 ONGELUKKEN’
Eduard van den Akker (63) woont met zijn vrouw Antoinette en dochter Charlotte met veel plezier aan ’t Vunderke in Loosbroek. Eduard is geboren en getogen in Heesch, waar hij opgroeide met zijn ouders en twee zussen.
“Mijn jeugd bestond uit voetballen, fietscrossen en ravotten in ‘Den Berg’ een stukje bos met eikenwal aan de rand van Heesch. Ik was graag met mijn vrienden buiten aan het spelen of kattenkwaad aan het uithalen. Leren kon ik goed, maar daar lag mijn interesse niet. De MAVO en later MTS waren tot mijn ouders’ teleurstelling geen groot succes. Ik was toen al een doener, geen student”.
Zijn loopbaan begon dan ook zonder een vaste richting. Eduard werkte eerst bij UNOX in Oss, maar hij moest al snel zijn dienstplicht vervullen bij de Genie in Seedorf (Duitsland). “Dit was een gouden tijd dus ik besloot vijf jaar bij te tekenen. Ik kwam terecht bij de Pantserinfanterie, waar ik chauffeur werd op een pantservoertuig. Had ik al die tijd in Duitsland gezeten en nu echt de hoop dat ik dichter bij huis terechtkwam, werd het Assen, toch weer twee uur rijden. Inmiddels had ik al jaren verkering met mijn lieve schat Antoinette, dus we hebben heel wat afgebeld en afgeschreven. Ik ansichtkaarten en zij liefdesbrieven,” lacht hij. “En ook reed ik vaak op woensdagavond ‘even’ op en neer naar huis om haar maar te kunnen zien.”
Na zijn diensttijd startte Eduard als vrachtwagenchauffeur. “Dit betekende lange dagen maken dus dat was ‘m niet. Ik bleef zoekende en ik heb diverse baantjes gehad: als spuitgieter bij de EMI, in de productie bij UNOX en buschauffeur bij de BBA. “Je kreeg van alles in de bus: mensen met hun levensverhaal, feestvierders op Nieuwjaarsdag, een dweilorkest met Carnaval en zelfs een sneltekenaar die me onderweg portretteerde. Ik heb hier op het sociale vlak veel geleerd wat me goed van pas kwam bij mijn volgende job als handhaver bij de gemeente ’s-Hertogenbosch.” Maar ook dit was geen baan voor de langere termijn. “Toen er een vacature kwam voor locatiemanager bij de gemeentewerf in Den Bosch, greep ik mijn kans. Inmiddels ben ik 15 jaar verantwoordelijk voor de werf en het wagenpark. Vooral het organiseren en samenwerken vind ik mooi aan deze functie.”
Als we Eduard spreken, is hij druk met een neventaak: het faciliteren van ruim tachtig stemlocaties voor de gemeente ’s-Hertogenbosch. “Toen het kabinet dit voorjaar viel, zaten we diezelfde week al bij elkaar voor het eerste verkiezingsoverleg. Mensen hebben het niet in de gaten als ze gaan stemmen, maar iedere verkiezing is echt een megaklus en vraagt veel voorbereiding. Alle tachtig stembureaus moeten worden bezocht, lay-outs gemaakt, materialen besteld, transport en personeel geregeld en in de verkiezingsweek moet alles ook nog naar de locaties worden gebracht en opgehaald: stemhokjes, stembussen, potloden, borden, oprijplaten, noem maar op. We hebben gelukkig een fijn team, maar we zijn blij als we het weer achter de rug hebben en alles goed gegaan is.”
Het leven als ambtenaar bevalt nog steeds prima. “Als ambtenaar houd je voldoende vrije tijd over,” knipoogt Eduard. “Ik ga graag wielrennen met De Voorsprong uit Heesch en de Snevo’s – een clubje jeugdvrienden. Of fietsen met Antoinette, volgend jaar willen we zelfs op fietsvakantie gaan. Hopelijk trappen we samen nog heel wat mooie kilometers weg,” besluit Eduard.
Tekst: Chantal Kanters | Foto: Wim Roefs