Pieter Bloksma
‘IK LAG AL VROEG AAN DE KETTING’
Pieter Bloksma (68) woont aan de Stoksestraat, in de boerderij waar jarenlang de familie Roefs woonde. Zijn wieg stond in Eindhoven, op nog geen tweehonderd meter van het PSV-stadion, waardoor hij als vanzelfsprekend supporter werd. Toch voltrok zijn leven zich al snel buiten de Lichtstad. De dienstplicht bracht hem naar Den Helder, waar hij een opleiding bij de marine volgde. Daar vond hij ook de liefde van zijn leven, de latere moeder van zijn twee kinderen, Tim en Rianne. “Ik lag al vroeg aan de ketting,” lacht hij.
Veel verhuizen
Zijn carrière bij de marine bleek van korte duur. “Dat varen bleek toch niet zo mijn ding en ik was bovendien vaak zeeziek.” Op een dag wedde hij met zijn drie zussen om een krat bier dat hij ook wel in de zorg zou kunnen werken. Die weddenschap won hij glansrijk. “Ik heb (kinder)verpleegkunde en organisatie-/bestuurskunde gestudeerd en vervolgens mijn hele leven in de gezondheidszorg gewerkt, van verpleegkundige tot manager.” Dat betekende wel regelmatig verhuizen. Na twaalf jaar Den Helder kreeg hij een baan in het Tilburgse ziekenhuis en verhuisde het gezin naar Brabant, waar ze in Loon op Zand gingen wonen. Vijf jaar later ontstond de wens om een eigen huis te bouwen. In Veghel vonden ze, naast een nieuwe baan in het toenmalige SintJosephziekenhuis, een mooie kavel en daar woonden ze uiteindelijk maar liefst 25 jaar. Ruim tien jaar geleden ging Pieter met pensioen. “Dat werd niet het feest waar ik op had gehoopt,” vertelt hij. “Kort daarna kreeg mijn vrouw kanker en kon ik mijn zorgervaring vooral thuis inzetten. Acht jaar geleden overleed ze.”
Even puzzelen
In de jaren dat ze in Veghel woonden, kreeg hun dochter Rianne een relatie met Bart Langenhuizen uit Loosbroek. Toen zij door een verhuizing tussen twee woningen in zaten, woonden ze tijdelijk een jaar bij Pieter in Veghel. Het samen in één huis wonen ging prima en had veel voordelen. Pas later ontstond de wens om eens rond te kijken naar een gezamenlijke woonvorm in het buitengebied. In 2023 vonden ze deze boerderij in Loosbroek. Bart kende het gebouw en de locatie al goed en wilde graag in zijn geboortedorp blijven. Ook Pieter zag er meteen de charme van in. “De ligging is perfect: tweehonderd meter buiten het dorp en toch midden erin. Een huis met veel grond, schuren, een geweldig uitzicht en vooral veel vrijheid. Het was wel een echt klushuis, maar je moet soms de mogelijkheden zien. Ik heb de tijd en ben handig, of laat ik zeggen: ik probeer het gewoon. Het gaat weleens mis, maar gelukkig heel vaak ook goed. Financieel was het even puzzelen om alles met z’n drieën goed te regelen, maar ook dat lukte.”
Lokale aannemers
Het deel van Bart en Rianne was instapklaar; zijn eigen gedeelte, het voorhuis, moest volledig worden vernieuwd. “Bart en Rianne zijn allebei erg handig en we vonden het ook heerlijk om dit grote project aan te pakken met hulp van vrienden en familie. We proberen zoveel mogelijk alles zelf te doen. Zelfs sommige deuren heb ik eigenhandig gemaakt. Wat ons niet lukte, lieten we doen door lokale aannemers.” Pieter woonde tijdens de verbouwing nog een half jaar in Veghel en daarna tijdelijk in de schuur bij de boerderij, maar inmiddels is alles piekfijn in orde. Het huis is volledig geïsoleerd en kreeg een nieuwe vloer, een nieuwe zolder, badkamer en keuken. “Alleen de tuin heeft nog wat aandacht nodig, maar dat gaan we in het voorjaar aanpakken.” De afgelopen twee jaar was het hard werken om de boerderij woonklaar te maken. “Ik had weer een baan, nu als bouwvakker, met mijn dochter als directeur,’ zegt hij lachend. “Ze geeft me regelmatig wat klusjes maar het is fijn om zo samen te kunnen werken, dicht bij je kinderen en kleinkinderen.”
Koken en poetsen
Hij voelt zich thuis in Loosbroek. “We wonen prachtig, ik kijk uit op het waterwingebied. En het dorp bevalt me enorm. Mensen zijn opvallend vriendelijk, de saamhorigheid is groot en iedereen groet elkaar.” Pieter doet actief mee: hij tennist in ons dorp en maakt gemakkelijk een praatje. Naast het klussen is er nu ook weer tijd voor hardlopen, fietsen en het bezoeken van zijn kleindochters Lena en Mara in Eindhoven. Verder komt hij graag op het mooie sportpark om te kijken naar het voetballen van Sjoerd en het korfballen van Tess. Ook privé staat hij weer open voor geluk. Hij heeft een vriendin, die hij ontmoette tijdens een vakantie. Zij woont in Dordrecht, maar het plan is dat ze op termijn bij hem komt wonen. Tot die tijd eet hij regelmatig samen met zijn dochter en schoonzoon, al redt hij zich ook prima alleen. “Van koken tot poetsen, ik heb lang genoeg in de zorg gewerkt om ook voor mezelf te kunnen zorgen.” Toch blijft alleen ook maar alleen. Gelukkig is er een tussendeur en komen de kleinkinderen vaak even binnengerend bij opa voordat ze naar bed gaan. “Heerlijk,” besluit hij.
Tekst: Mathieu Bosch | Foto: Wim Roefs