Theo & Wilma de Mol
‘Echt loslaten doen we Loosbroek nooit’
Theo (75) woont al zijn hele leven in Loosbroek. Samen met zijn vrouw Wilma (74) woont hij er inmiddels 51 jaar. Nu willen ze de oversteek maken naar Heeswijk-Dinther. Maar voorlopig zijn ze halverwege gestrand en laten ze Loosbroek nog even niet los.
In mei van het afgelopen jaar hakten Wilma en Theo de knoop door: ze kozen voor een nog nieuw te bouwen woning binnen het plan Hulstakker in Heeswijk-Dinther. De verwachte opleverdatum lag toen nog net na de zomervakantie. Wilma vertelt: “In januari droegen we de sleutel van ons oude huis over aan de nieuwe bewoners. We dachten toen: een paar maanden een tijdelijke woning huren, in de zomer lekker weg met de camper en dan is het al zover.” Maar dat lijkt nu toch iets langer te gaan duren: de oplevering is uitgesteld naar januari 2027. “Balen natuurlijk, als iets langer duurt dan verwacht. Maar het is wat het is,” reageert Wilma nuchter.
De wens om naar Heeswijk-Dinther te verhuizen, komt vooral van Wilma. “We zijn allebei in goede gezondheid, maar we worden toch wat ouder. En ik moet er niet aan denken dat, stel dat Theo iets overkomt, ik hier alleen in zo’n groot huis achterblijf. En als we dan toch gaan verhuizen, dan wil ik graag naar Dinther. Daar kom ik oorspronkelijk vandaan en mijn broer, zussen en onze oudste zoon wonen daar.” Theo vult aan: “Nu we allebei nog gezond zijn, hadden we de tijd om iets te zoeken wat echt bij ons past. Een toekomstbestendige woning, aan een mooi pleintje. Het ‘moet’ nu nog niet, het ‘mag’ en we kijken ernaar uit om daar te gaan wonen.”
De verkoop van hun oude huis was zo gepiept. Theo vertelt: “We woonden natuurlijk op een prachtig plekje, in de Donatusstraat, met het veldje voor en de parochietuin naast ons huis. Nog voordat we ons huis in de verkoop zetten, klopte een jong Loosbroeks stel bij ons aan. Zij hadden interesse in onze woning, en wij vinden het heel mooi dat er nu een jong Loosbroeks gezin in ons huis woont.”
“Ik ben en blijf unne Loosbroekse”
Wilma en Theo vertrokken in januari naar een vakantiewoning, prachtig gelegen aan de rand van het bos aan de Bosweg. “Het is hier heerlijk: wandelen en fietsen in het bos, reeën en vogels zien. Maar je moet er wel zelf op uit, want mensen kom je hier niet tegen.” Ze wonen nu natuurlijk wel een stukje kleiner. “Maar we missen hier niks. We gaan vaak met de camper op pad en kunnen daar ook prima in leven, dus dit is royaal,” vertelt Wilma lachend. “Onze spullen zijn opgeslagen bij de broer van Theo. Dus we hoeven maar één keer in- en straks weer uit te pakken. Ook een voordeel.”
Ze huren het vakantiehuisje van Jurgen en Patricia. “Hele fijne mensen. En als we bijvoorbeeld een verjaardag vieren, kunnen we altijd bij hen terecht voor een paar extra stoelen.” Toch hebben ze in het vakantiehuisje niet echt een vakantiegevoel. “Het is een heel fijn plekje, maar voor ons is vakantie rondtrekken. We maakten al verre reizen naar verschillende landen in Midden- en Zuid-Amerika en Afrika. En met de camper hebben we zowat heel Europa gezien. De Balkanlanden zijn verrassend mooi!”
Het enige dat Theo echt mist bij hun huidige onderkomen, is bezig zijn in de tuin. Maar ook daar is iets op gevonden. “De kas van Jurgen stond leeg en daar mag ik nu gebruik van maken. Én ik heb een volkstuintje gehuurd.” Vervelen doet het stel zich sowieso niet. “We houden van fietsen, wandelen en eropuit trekken met de camper,” vertelt Wilma. “Theo geniet van tuinieren en ik van een goed boek. En natuurlijk genieten we ook volop van onze kinderen Rob, Karin en Frank en onze zes kleinkinderen. Daarnaast ben ik actief als vrijwilliger bij Laverhof en zit Theo in het kerkbestuur.”
Of ze Loosbroek straks niet gaan missen? “Echt loslaten doen we Loosbroek nooit. Het is vlakbij. We hebben goed contact met onze oude buurtgenoten en ook al gaan we weg uit Loosbroek: ik ben en blijf unne Losbroekse,” besluit Theo.
Tekst: Cindy van Haaren | Foto: Gido Boets