Edward van Krieken
‘Mijn werk is mijn hobby. Het is mooi om van het begin tot het einde alles zelf te doen’
Wie bij Edward en Manita van Krieken binnenkomt ziet meteen dat hier een ‘hèndig menneke’ woont. Edward is timmerman, maar het is geen houtbewerking wat de show steelt. Het robuuste ijzeren onderstel van de eettafel en mooie zwarte deuren naar de serre springen in het oog. Zelf gelast, hij kan dus ook met ijzer en andere materialen overweg. Daarover later meer. Edward was onlangs 40 jaar in dienst bij Jacobs Aannemersbedrijf BV, een mooie aanleiding voor een gesprek.
Als oudste zoon uit een gezin met vier jongens ligt het misschien voor de hand om de boerderij van zijn ouders, Piet van Krieken en Marietje van Zoggel, over te nemen. Die ambitie heeft Edward nooit gehad. Hij helpt als jongen wel graag mee en rijdt het liefst op de trekker. Loonwerker is een optie, het wordt timmerman. Edward werkt graag met zijn handen en wil een vak leren in de praktijk. Zijn buurman is timmerman/uitvoerder Ties van Pinxteren. Met hem mag hij in de vakanties weleens mee naar de bouw. Daar wordt een zaadje geplant. Na de LTS werkt Edward bij twee bouwbedrijven alvorens op zijn 17e de overstap te maken naar Jacobs. Er zijn vier personeelsleden en ze zoeken een jonge timmerman om op te leiden. Ad Schouten, een andere bekende Loosbroekse timmerman, wordt zijn leermeester.
We hoeven niet meer zoveel te sjouwen
Edward vertelt dat zijn vak fascinerend en uitdagend is. Geen dag is hetzelfde: “Je begint met een tekening en maakt je al een voorstelling hoe het huis eruit komt te zien. Je moet vooruitdenken, om de stappen in het bouwproces goed te kunnen zetten, zodat uiteindelijk alle details kloppen.” Tijdens het bouwen zijn er vaak nog aanpassingen op verzoek van de klant of op advies van de bouwvakkers. Dit vergt creativiteit, en dat maakt het vak mooi. Binnen het bedrijf wordt er gewerkt in duo’s. Er zijn acht timmerlieden en vier metselaars. Edward werkt al jaren samen met neef en buurman Twan van Zoggel. Ze zien en spreken elkaar bijna vaker dan hun eigen vrouw. Samen vertrekken ze om 7 uur en rond 16.15 uur parkeren ze de werkbus aan huis. Ze werken zelfstandig, met veel vrijheid en bepalen veel zelf. Ze bouwen de huizen vanaf de fundering tot het aftimmeren en hebben meestal twee bouwprojecten onderhanden. Een bouw duurt zo’n negen tot twaalf maanden. Het bedrijf werkt samen met lokale partners, bijvoorbeeld voor het uitzetten van het perceel en het inmeten van de hoogtes, grondwerk en elektra. De grootste verandering in de bouw is de mechanisatie, wat het werk lichter maakt. Er hoeft niet meer zoveel gesjouwd te worden. Een goed voorbeeld zijn de bouwkranen in eigen beheer. Het mooie daarbij is dat Edward een van zijn hobby’s in kan zetten namelijk trekker rijden! Edward verplaatst de bouwkranen met de trekker.
Er is veel meer persoonlijke aandacht
Het bedrijf van Edward richt zich met name op traditionele bouw en villabouw. Voorlopig is er werk genoeg. Het mooiste wat Edward heeft gebouwd? Dat is uiteraard hun eigen woning aan de Hekkenslag, en een huis in Engelen en Haarsteeg. Dit was een uitdagende bouw vanwege alle bouwtechnieken, verschillende soorten afwerkingen in de gevel en het dak. Edward kan (gelukkig!) geen dieptepunten benoemen en geen echte hoogtepunten want “die hebben we bij elke bouw!” De traditie van pannenbier bestaat nog wel maar is niet meer vanzelfsprekend. De bouwers krijgen nu vaak een bijdrage voor in de pot. Hiervan worden uitstapjes georganiseerd zoals een excursie naar een brouwerij, pannen- of steenfabriek, iets sportiefs zoals kanoën met daarna een BBQ of feestavond. Wat veranderd is in de afgelopen 40 jaar, is dat er meer persoonlijke aandacht is bij hoogteen dieptepunten in het leven. Samen met twee andere jubilarissen vierde Edward zijn 40-jarig jubileum met een mooi feest bij De Toren. In de speech kwam voorbij dat Edward houdt van meters maken en het inzetten van trekkers.
Het is mooi om echt alles zelf te doen
Edward geniet van wandelen met de hond, fietsen, de natuur, vakanties en lekker uit eten gaan met Manita en dochters Anne en Lotte. Én, maar vooral: bouwen. Het komt mooi uit dat Anne, samen met vriend Wessel, een huis heeft gekocht in Veghel. Edward kan hier zijn passie kwijt. Timmeren, metselen, elektra aanleggen, tegelen, schilderen, hij draait nergens zijn hand voor om. Alleen het stucen laat hij over aan de stukadoor. “Mijn werk is mijn hobby. Het is mooi om van het begin tot het einde alles zelf te doen.”
Je leeft tenslotte toch maar één keer
Wat vindt Edward van Loosbroek? “Ik ben er geboren en getogen, het is wel mijn ‘durpke’. Of dat blijft? Dat zal de toekomst uitwijzen.” Ze denken samen wel eens over de toekomst. Er komt een tijd dat ze kleiner willen wonen met faciliteiten voorhanden die Loosbroek niet heeft. Dus een verhuizing naar een groter dorp is een optie. Edward is niet aangesloten bij een vereniging of club. “Vroeger zat ik bij De Vriendenkring (voetbalclub) en het Jongerenkoor”. Hij biljart tijdens de Loosbroekse Kampioenschappen en vindt dat een mooie sociale gelegenheid. Edward wil tot zijn pensioen blijven werken, wel minder uren, zodat er tijd is voor andere dingen, zoals met een camper op pad. “Je leeft tenslotte maar één keer.”
Tekst: Angelique van Empel | Foto: Wim Roefs