Sanne Nijkamp
‘Iedereen kent elkaar, ik houd van de vriendelijkheid en openheid van het dorp’
Sanne Nijkamp (41), geboren en opgegroeid in Den Bosch, speelt eigenlijk, zoals ze zelf zegt “een beetje vals” want ze woont net niet in Loosbroek, maar vlak over de ‘grens’ gevormd door de Wetering aan de Venhofstraat. Daar staat haar tijdelijke onderkomen uitkijkend op de resten van de monumentale boerderij, die binnen afzienbare tijd weer zal worden opgebouwd: “Het is nog een bouwval, maar we hopen er met kerst 2027 in te kunnen trekken,” zegt ze hoopvol. Met ‘we’ bedoelt Sanne behalve zichzelf en haar partner Antonie, haar vier kinderen: Hugo (13) en Isabel (11) uit een eerder huwelijk en de tweeling Toon en Ties (7), die ze liefdevol ‘ons kadootje’ noemt.
Er was geen ontkomen meer aan
Hoewel de omstandigheden niet luxe te noemen zijn, is Sanne er helemaal op haar plek. De liefde voor de natuur en vooral voor de dieren, die ze van huis uit heeft meegekregen, krijgen hier letterlijk en figuurlijk alle ruimte. Ze vertelt: “We gingen vroeger altijd de natuur in: van zwemmen en surfen in en op de Maas tot het bezoeken van koeienboeren en het observeren van (weide)vogels. Ik wilde veearts of hoefsmid worden, maar studeren was niet echt mijn ding. Wel heb ik de Helicon opleiding dierverzorging/paraveterinair afgemaakt, waarbij ik de stages zoveel mogelijk op de boerderij en tussen de paarden doorbracht en het ook super vond om tractor te leren rijden.” Via Schijndel en Vught kwam Sanne richting Heesch te wonen en zo kwam ze weer in contact met Antonie: “Ik kende hem van school, maar toen vond ik hem totaal niet interessant, eerder irritant, maar tja nu was er de klik en geen ontkomen meer aan,” grijnst ze. “We vullen elkaar goed aan en hier kan ik mij uitleven op de boerderij en de dingen doen die ik graag doe.”
Gezelligheid met andere moeders
Loosbroek kwam en komt steeds meer in beeld: de Sint Albertusschool, de gezelligheid met de andere moeders: “Is je terras al geopend?” is vaak de openingszin voor een middagje uitgebreid buurten in het buitengebied van Sanne. “Ik vind de combinatie fijn, zit lekker dichtbij, het voelt veilig en vertrouwd, iedereen kent elkaar, de vriendelijkheid en openheid van het dorp en toch nog een beetje op afstand, wat rust geeft.” Rust heeft Sanne niet veel en het buurten kan alleen nadat er een en ander aan werk verzet is: de kinderen, het huishouden, meehelpen op de boerderij, en nog eens 16 uur werken bij Woodfield in Uden. Dat zijn de ballen die Sanne ogenschijnlijk met gemak in de lucht houdt. Als voorbeeld noemt ze het ‘duinen’: het op elkaar harken van het losse gras in banen, klaar om te kunnen worden opgeraapt. Dat gebeurt met een indrukwekkende machine, waarbij ze de vaak nog kleine, soms slapende kinderen gewoon meenam op schoot of onderin de tractor. “Ik ben voorzichtig maar tegelijk niet gauw ergens bang voor en wat ik niet kon leerde ik snel genoeg van Antonie.” Kortom Sanne zou de ideale boer-zoekt-vrouw kandidate zijn geweest als Antonie haar niet op tijd gestrikt had.
Ik houd erg van het gezellig maken
Het grote verbouwen gaat nu eindelijk van start: “Het is de boerderij van mijn schoonfamilie, die al eerder in de Dorus heeft gestaan. In de oorlog hebben er 80 mensen op zolder ondergedoken gezeten. Dat vind ik iets hebben. Het ademt geschiedenis, dat vind ik bijzonder. Nu we zo’n beetje rond zijn met de plannen, de vergunningen en alles eromheen kunnen we dit jaar echt beginnen. Met zes personen in een tijdelijke keet wonen valt haar na vijf jaar steeds zwaarder, en soms baalt ze als er weer een andere activiteit tussendoor komt, zoals onlangs de kindercarnavalswagen. “Maar dan overtuigt Antonie mij. Laat me regelmatig zien dat het niet alleen om het einddoel gaat, maar ook zeker de weg er naar toe! Hij heeft gelijk. En weet je: ik ben niet veeleisend, ik vind het op zich niet zo belangrijk waar ik precies woon, maar ik houd heel erg van het gezellig maken, aankleden, oude en nieuwe spullen combineren, inrichten en tja dat komt er nu nog heel weinig van.”
Nieuw leven is het mooiste dat er is
Een andere grote passie van Sanne is haar dieren: kippen, konijnen, katten, paarden en ook honden. “Ik fok ieder jaar wel een nestje puppies, van de Duitse Herder en dit jaar voor het eerst van de Australian Shepherd. Ik vind nieuw leven het mooiste dat er is.” Sanne heeft inmiddels ook twee fokmerries, allebei bereden en samen met Antonie heeft ze daar zelf een stal voor gemaakt. Het moge duidelijk zijn: het is Sanne niet snel teveel. “ Ik heb vorig jaar een eerste veulen gefokt en nu loopt er nog een geleende Shetlander bij: Bernhard, als knuffel voor de kinderen en maatje voor het veulen. Eind mei, begin juni worden er weer twee veulens geboren.” Of ze ook zelf rijdt? “ Op dit moment niet, ook door tijdgebrek, maar ik kan er al van genieten als ik er naar kijk, dan word ik helemaal rustig. Dat heb ik nodig.”
Hard lachen maar ook keihard huilen
Sanne aarzelt even maar is openhartig: “Eind vorig jaar ben ik mezelf goed tegengekomen en ben ik noodgedwongen gaan beseffen dat ik met regelmaat iets voor mezelf nodig heb, om bij te komen, op te laden. Anders word je helemaal opgeslokt. Kijk, die drukte om ons heen zal altijd blijven, dat hoort bij ons, bij ons leven, maar je moet een balans zien te vinden. Ik ben een gevoelsmens: ik kan hard lachen, maar ook keihard huilen. Ik vind het heerlijk om af en toe lekker te gaan eten met vriendinnen in Den Bosch, of hier thuis een feestje te bouwen. Maar ook weer terug te komen naar de rust, even te wandelen met de paarden, daar geniet ik ontzettend van.”
Tekst: Mieke Bossers | Foto: Wim Roefs