Jos Lunenburg
‘Het enige wat ik mis is het midden in de nacht opstaan’
Soms verdwijnt er iets uit het straatbeeld, waarvan je niet wist dat je het mist. Tot je hoort dat Jos Lunenburg (58) is gestopt met zijn transportbedrijf. Geen rood-witte vrachtwagencombinatie meer die begin van de middag rustig ons dorp komt inrijden. Het werk gedaan, de kalveren geladen en gelost. Even een groet, hand omhoog.
Kalverenvervoer
os en zijn vrouw Caroline zijn de derde generatie van Lunenburg Transport. Opa Janus start in 1938. Zijn vrachtwagen wordt gevorderd door eerst de Nederlandse staat en daarna de Duitse bezetter. Na de oorlog kan hij weer opnieuw beginnen want de vrachtwagen komt niet terug. Vader Wim en moeder Nellie nemen vanaf 1967 het bedrijf over. Zij richten zich met name op veetransport en –handel. Jos en Caroline komen in het bedrijf vanaf 1 januari 1998. Waar opa Janus nog van alles transporteert maar met name voor ‘de boeren uit de buurt’, heeft Jos zich gespecialiseerd in het vervoer van kalveren. Na overname van een ander bedrijf in 2008 wordt hij hoofdtransporteur voor een grote kalverslachterij. Voortaan doet Jos de planning voor 6-7 transporteurs. In het weekend wordt de planning in potlood gemaakt. Door de week wordt er bijgestuurd waar nodig. Er moet met veel factoren rekening worden gehouden zoals afstand tot de slachterij, type kalf, hoeveel uren elke chauffeur wil maken. Jos probeert het voor iedereen goed te regelen en dit wordt gewaardeerd.
Abrupt afscheid
Wanneer blijkt dat zijn kinderen de zaak niet willen overnemen en dus de naam Lunenburg van de auto’s gaat verdwijnen, gaat de blik op de toekomst. In 2023 zijn er al contacten, maar in 2025 komt dit in een stroomversnelling. Jos komt in korte tijd tot overeenstemming met een concullega voor overname van zijn bedrijf. Belangrijke voorwaarde hierbij is dat het voor ‘zijn’ chauffeurs goed wordt geregeld. Voor de definitieve overname is fysieke pech zijn deel. De dag nadat Jos zijn nieuwe vrachtwagen heeft besteld, in november 2024, valt hij van de ladder en breekt zijn hak. 20 Maart 2025, één week voor de overname, gaat zijn schouder uit de kom met een zenuwbeschadiging tot gevolg. Hij kan dus de laatste week niet meer rijden. In die zin is het een abrupt afscheid. Later dat jaar gaan hij en Caroline met taart naar zijn vaste klanten om afscheid te nemen en krijgt hij de bevestiging dat hij de goede beslissing heeft genomen.
Nieuwe baan
De nieuwe vrachtwagen (in bestelling) moet gespoten worden in Lunenburg rood-wit. In vertrouwen belt Jos met de dealer (BAS Truck Center) om het spuitwerk te annuleren vanwege de overname en het verzoek om dit nog even stil te houden. Er wordt hem direct een nieuwe baan aangeboden: ”Dan kun jij mooi onze nieuwe vrachtwagens gaan afleveren!” De week dat hij het nieuws aan zijn 3 chauffeurs brengt is een onrustige week. Maar verder heeft het Jos geen moeite gekost om te stoppen. Hij heeft nog altijd contact met zijn oude collega’s van ”hoog tot laag”. Jos voelt zich verbonden met de sector: “Ik voel me nog steeds kalvertransporteur.” Het enige wat hij mist aan zijn oude werk, is het midden in de nacht opstaan. Jos vertelt: “Lekker op mijn gemak, radiootje aan (538) en rond de middag 3-4 uur slapen.”
Verder gezocht
Bij BAS begint zijn dag rond 8.00 uur. Omdat dit werk op oproepbasis is, heeft Jos verder gezocht en een tweede baan gevonden bij Hutten B.V. (catering). Een mooie bijkomstigheid: hier mag hij wèl vroeg uit de veren, soms zelfs voor middernacht om alle vrachten op tijd te lossen. Bij Hutten werkt hij drie dagen. Waar hij eerst in het buitengebied rijdt, bedient hij nu de stad. Hij heeft veel adressen in Amsterdam zoals De Nederlandsche Bank, DPG-media, Antonie van Leeuwenhoek Ziekenhuis. “Als rasechte Feyenoorder kom ik bijna elke week in het Johan Cruijff stadion!” Jos levert ook bij het PSV-stadion. Dit lijkt hij minder erg te vinden. Het mooie bij Hutten is de aandacht voor sociale activiteiten zoals een borrel of BBQ. Ze zijn met ongeveer 35 chauffeurs waarvan veel leeftijdsgenoten met, net als Jos, een 2e carrière. Bij BAS ligt de gemiddelde leeftijd van de chauffeurs wat hoger, tussen de 67 en 77 jaar. Hier drukt Jos de leeftijd. Het is mooi werk. Hij levert de nieuwe vrachtwagen af bij de klant en wordt dan vervolgens zelf weer opgehaald met een busje: “Dus de helft van de tijd ‘bende gin’ chauffeur!”
Eerste indruk
Al met al heeft Jos zijn draai goed gevonden bij deze twee Veghelse bedrijven. Hij wordt als verbindingsman ingezet tussen Hutten en BAS als het over auto-technische zaken gaat. Het is een mooi afwisselend leven, “Ik kom nu op heel andere plekken.” Hij is positief over zijn toekomst. Jos denkt graag in oplossingen en kijkt verder dan de eerste indruk. Of zoals Jos het zegt: “Ga eens op de stoel van de ander zitten. Wat zou jij doen als je in zijn/haar situatie zou zitten? Oordeel niet te snel, er is al genoeg ellende.” Tot slot geeft Jos aan dat hij en Caroline voor het bedrijfspand graag zien dat hier een jonge ondernemer in zou komen. Geïnteresseerden mogen contact opnemen met Jos.
Tekst: Angélique van Empel | Foto’s: Wim Roefs