Ruben Dobbelsteen
‘Ik besef hoe bijzonder het is dat we op de plek gaan wonen waar ooit mijn overgrootouders een boerderij kochten voor mijn oma en opa.’
Bijna 26 is hij, Ruben Dobbelsteen, geboren en getogen aan de Achterdonksestraat waar hij nog steeds woont bij zijn ouders Jan en Joke. Met man en macht wordt gewerkt aan zijn toekomstige plek aan de Dorpsstraat, waarover later meer. Na de lagere school en middelbare schooltijd op het Hooghuis in Heesch doorliep Ruben de MAS in Boxtel en deed daarna bedrijfskunde op de HAS in Den Bosch, met de nadruk op de varkenshouderij. Daarmee leek Ruben van de vier kinderen Dobbelsteen, Susan, Lieke, Lucas en hijzelf, de meest aangewezen persoon om het varkensbedrijf van zijn ouders ooit over te nemen. Toch maakt Ruben andere keuzes en inmiddels werkt hij met veel plezier bij Geurts Mengvoeders in Nistelrode als varkensspecialist.
NIET OM DE HETE BRIJ HEEN…
Hij vertelt eerst bescheiden: “Ik doe daar een stukje brij”, maar bij doorvragen volgt de uitleg en klinkt er direct trots door in zijn stem: “Ik maak voersamenstellingen voor klanten van Geurts die, zoals ik altijd netjes zeg, circulair voeren. Dat wil zeggen een kern (20%) van brok met daarnaast restproducten uit de humane voedingsindustrie. Dus 80% bestaat uit wat wij niet meer eten: frites bijvoorbeeld, brood, uienmoes, schillen. Deze worden door de varkensboer gekocht via bijproductenhandelaren zoals Duynie en Looop, afkomstig van leveranciers als Aviko en Heineken. Meestal leveren deze bedrijven dergelijke producten voor vaste prijzen, maar soms kan een klant een overschot tegen gereduceerd tarief opkopen. Dan belt hij mij en vraagt of dat interessant is om een geschikte brijvoeding van te maken.” Ruben bezoekt daarvoor persoonlijk de klanten, de varkensboeren, en zit aan tafel met de dierenarts en andere betrokkenen om te sparren over de varkens, de groei, de mest en de slachtresultaten. “Ik ga ook echt de stal binnen en bekijk de varkens om een indruk te krijgen van hoe ze het doen op het aangeboden voer. Het leukste vind ik dat ik zelf aan de knoppen mag zitten en steeds opnieuw een aangepast voer bereken met de aangeboden producten. ”In het weekend en tijdens vakanties helpt Ruben uiteraard wel op het ouderlijk bedrijf, maar vooralsnog zijn er geen serieuze ambities voor een overname.
LIEFDE VOOR LOOSBROEK(SE)
De liefde vond Ruben dichtbij: “Ik heb nu bijna drie jaar verkering met Macy Kanters uit Loosbroek en met haar ga ik samenwonen aan de Dorpsstraat, waar we het huis van oma en opa aan het opknappen zijn.” Hij lacht erbij, want het opknappen is in feite een enorme verbouwing geworden: “Er moest een nieuwe kap op en toen hebben we eerst een mantelzorgwoning voor ons oma gerealiseerd. Na haar verhuizing zijn we begonnen met slopen. En tja: als de kap eraf gaat, komt van het een het ander! Het blijft een groot pand, waarbij de helft van ons en de helft van ons pap en mam is, met in de toekomst ofwel ook een mantelzorgwoning, ofwel een extra huisnummer. Maar voor mij en Macy is ook de helft meer dan groot genoeg! Ik besef dat we boffen en hoe bijzonder het is dat we op de plek gaan wonen waar ooit mijn overgrootouders een boerderij kochten voor mijn oma en opa, nog wel van protestantse mensen, wat toen echt bijzonder was!” Ruben benoemt de grote binding die hij heeft met het dorp: “Onze beide families wonen hier en ik heb een grote vriendengroep die ook allemaal in de buurt met (ver)huizen bezig zijn.” Hij lacht: “Het gaat nu over meubels en inrichting in plaats van uitgaan.” Op de vraag of hij altijd op de Achterdonksestraat is blijven wonen, vertelt hij dat er een half jaar buitenlandse minor in Polen tussen heeft gezeten: “Toen ik terugkwam heb ik wel getwijfeld of ik in Den Bosch op kamers wilde, omdat ik toen nog een jaar naar school moest, maar dat heb ik uiteindelijk niet gedaan.”
IETS MOOIS EN WAARDEVOLS
Ruben is sportief, heeft altijd gevoetbald maar moest daar noodgedwongen mee stoppen: “Ik heb in mei mijn kuitbeen gebroken en heb nog een hele stijve enkel. Maar ik mis het wel en denk dat ik na de verbouwing weer mee zal doen.” Het gebeurde midden in de periode dat ze aan het slopen waren: “Binnen heb ik nog wel mee kunnen doen, maar bij de sloop buiten heb ik vanaf een strandbedje moeten toekijken. Wel heel mooi om te zien hoe vrienden en familie kwamen helpen; met zijn twaalven waren ze volop aan de gang. Dat betekent wel dat ik ooit bij hen ook aan de slag moet, want zo werkt dat,” knipoogt Ruben. Als het gaat over opgroeien op het ouderlijk boerenbedrijf, is Ruben zich heel erg bewust van het feit dat voor hem zijn ouders altijd thuis waren: wel hard werken, maar altijd thuis! “Dat zie ik wel als iets moois en waardevols: je hebt je ouders altijd om je heen. Soms twijfel ik nog wel over een eventuele overname van het ouderlijk bedrijf: het ondernemerschap geeft vrijheid, het is flexibel, maar heeft ook nadelen. De kwetsbaarheid, de gebondenheid, de onzekerheid, afhankelijkheid van de prijzen, het politieke klimaat en dergelijke.” Ruben besluit positief: “Niet veel mensen weten dat door circulair te voeren de varkenshouderij voedselverspilling beperkt en ik ben er trots op dat ik daar met mijn werk aan kan bijdragen!”
Tekst: Mieke Bossers | Foto: Wim Roefs