Skon Volk
25 jaar samen carnaval
Vijfentwintig jaar geleden liepen ze voor het eerst samen mee in een carnavalsoptocht. Nu pakken ze het carnavalswagen bouwen, na een pauze van enkele jaren, weer op: de vrienden van Skon Volk.
Rianne vertelt: “Het bouwen van onze eerste carnavalswagen was eigenlijk ook meteen de start van onze vriendengroep. De jongens kenden elkaar al, en vanuit het meidenclubje kreeg Jilke verkering met Rob. De jongens wilden een wagen gaan bouwen en vroegen of wij mee wilden doen. Sindsdien zijn we één grote vriendenclub.” Jarenlang deden ze mee aan de optocht in Heeswijk-Dinther. “En toen we daarmee stopten, maakten we het vooral gezellig langs de kant, met muziek, wat lekkers te eten en te drinken.”
In 2011 werd de verlichte optocht in Loosbroek voor het eerst georganiseerd. “We hadden al een paar jaar staan kijken en zeiden tegen elkaar: hier moeten we eigenlijk ook gewoon aan meedoen!” vertelt Ton. In 2014 was het zover. “Onze eerste keer… en meteen sleepten we de eerste prijs binnen! Het prijzengeld werd tijdens het lichtjesbal direct omgezet in bier en borrels,” lacht hij. Volgens Ton maakte vooral het lichtgebruik het verschil. “Veel wagenbouwers gebruiken lichtslangen, maar wij hadden het geluk dat Tijs veel verstand heeft van lichttechniek. Daarnaast kregen we van een bedrijf hun oude apparatuur. Het thema was Rock ’n Roll en wij maakten een verlichte dansvloer die van kleur versprong op het ritme van de muziek.”
Ook aan de editie van 2017 bewaren ze warme herinneringen. Jilke vertelt: “We wilden dat jaar eigenlijk niet meedoen. Maar het was vooral Ton die ons over de streep trok.” Niet veel later werd duidelijk waarom. “Een week voor carnaval werd hij gekroond tot prins carnaval!” Bart vult aan: “Het enige nadeel was dat we niet bij zijn onthulling konden zijn. We stonden nog volop te bouwen aan de wagen… maar gelukkig werden we gebeld en konden we hem alsnog feliciteren en mee feesten.” Jilke: “En wat waren we blij dat hij ons had overgehaald om mee te doen. Een prins in de vriendengroep gaf een extra mooi tintje aan de optocht én aan de rest van carnaval.”
Na 2017 stopte de groep met wagens bouwen, vooral omdat veel vrienden op dat moment jonge kinderen hadden. Juist die kinderen zorgden er nu voor dat Skon Volk dit jaar weer van de partij is. “Ze zijn inmiddels wat ouder en wilden zó graag meedoen met de optocht,” vertelt Rianne. Amber (8) heeft haar pakje al gepast en straalt. “Ik heb superveel zin in de optocht!” Sjoerd (10) kijkt er vooral naar uit dat hij dan heel lang mag opblijven. Tess (12), Lara (15) en Esmee (12) discussiëren ondertussen druk over de muziek op de wagen. “De nieuwste carnavalsmuziek!” roept Tess enthousiast. Lara weet precies waarom ze het zo leuk vindt: “Het is superleuk om met de hele groep samen zo’n project te doen. En je ziet elkaar nu ook veel vaker.”
Daar zijn de volwassenen het helemaal mee eens. Ton: “We hebben allemaal een druk leven. Dit is een mooie manier om elkaar vaker te zien.” De groep bouwt momenteel bij Bart en Rianne in de schuur. “En dat past maar net… of eigenlijk net niet,” weet Bart. “Over twee weken verhuist de wagen naar Langenhuizen. In de hoge loods kunnen we hem helemaal opbouwen en alle verlichting testen.” Rianne vult lachend aan: “Het begint inmiddels traditie te worden dat op vrijdagavond ineens alle verlichting uitvalt. Al verdenk ik de mannen er soms van dat het vooral een goede reden is om samen een pilsje te drinken.”
Royd geniet van het hele proces. “De bouwmiddagen zijn altijd supergezellig. En de optocht zelf natuurlijk ook. De lichtjesoptocht heeft enorm veel sfeer. Omdat het ’s avonds is, leef je er de hele dag naartoe. Vaak beginnen we ’s ochtends vroeg met de laatste hand aan de wagen en de kleding. Daarna eten we samen, proosten we alvast een keer en dan vertrekken we.” Skon Volk bouwt altijd iets dat past bij het motto van dat jaar. “Dat geeft meteen richting en inspiratie.” Wat ze dit jaar precies gaan maken, houden ze nog even geheim. “Laten we het erop houden dat we er ‘hart’ aan werken,” besluiten ze met een knipoog.
Tekst: Cindy van Haaren | Foto’s: Wim Roefs